Zonder dat we uitgenodigd waren, stappen we de levens van gewone mensen binnen, soms kort nadat die een noodlottige wending kregen.
Natuurlijk willen we weten wie en wat. Het zit in ons instinct om een blik op de plaats des onheils te werpen, in een poging dat onheil te plaatsen en te begrijpen. De grens tussen voyeurisme en betrokkenheid is dun maar we kunnen zelf kiezen om aan de ene of de andere kant ervan te gaan staan.
In dit project gaan we omzichtig om met het materiaal. Vaak door de context buiten beeld te laten. Zo ontstaat ook ruimte voor andere perspectieven.